donderdag 26 augustus: inburgering

Aangezien Odense de geboortestad is van Hans Christian Andersen kan je jezelf geen Odensenaar (Odensees, Odensiaan, ...?) noemen vooraleer je wat meer weet over deze befaamde sprookjesschrijver. Met deze inburgeringsgedachte in het achterhoofd besloten we vandaag het aan hem gewijde museum te bezoeken. Hans Christian Andersen blijk trouwens een erg intrigerend figuur te zijn!

Aangezien we gisteren op het Odense filmfestival voor een volle zaal stonden voor het kortfilmpakket 'Nothing is as it seems', besloten we vandaag wat beter op tijd af te zakken naar de filmzaal. Het bleek een goede keuze te zijn om een tweede poging te wagen, want de meeste van de 8 kortfilms die we voorgeschoteld kregen, waren echt wel geweldig! Enkele die me opvielen:

• Mi amigo invisible: Over een jongen die ervan droomt ooit danser te worden, maar zelfs te schuw is om aan tafel te vragen om het zout door te geven... Tot plots zijn onzichtbare vriend verschijnt... Trailer: http://www.youtube.com/watch?v=H_mawmXh8NI

• Logorama: een tekenfilmwereld die volledig uit logo's is opgebouwd. Michelinmannetjes, Mister Proper, Ronald Mc Donald, ... Je komt ze er allemaal tegen! Deze film won blijkbaar ooit een oscar voor beste kortfilm. Je kan hem volledig bekijken op: http://vimeo.com/10149605 

• La fuite: Tof gemaakte kortfilm over een mannetje opgesloten op een computerscherm dat vecht om daar weg te geraken. Volledige versie: http://www.youtube.com/watch?v=LfXhRXEQveE

Na de film gingen we een  nog niet eerder bezochte supermarkt binnen voor brood en wat ontdekten we daar? Drie soorten quorndiepvriesdingen! Tsjakaaaa! Dus mama, wees gerust: ik zal niet verhongeren!

Al een tiental dagen geleden vertelde de buurman me dat ik samen met de andere studenten eens moest langskomen om de huisregels uit te leggen. Het werd dus wel eens hoog tijd daarvoor en dus ging ik naar beneden om 'een afspraak te maken'. De man dacht diep na en antwoordde "morgen rond 20u30 zal wel passen". Ik stelde mijn kotgenoten op de hoogte en met een gevoel dat ik het zou vergeten probeerde ik me de afspraak mooi in mijn geheugen in te prenten...

Er lagen al een tijdje enkele appels in de koelkast waarvan we al elke dag zeiden "daar moeten we vandaag of morgen toch eens iets mee doen" en eindelijk was het moment aangebroken: we maakten gebakken gekarameliseerde appeltjes! Enfin, dat was toch de bedoeling. Echt gekarameliseerd waren ze niet, maaaaar ze waren wel gigantisch lekker. Bravo voor de kok! Begeleid door Shrek 2 aten we ze op...