Na een nachtje slapen ziet alles er al veel rooskleuriger uit, en ja, dat werkt ook in Denemarken! Om 7:15 werd er gerammeld aan de deur van ‘mijn’ (?) kamer. “Abgeslossen” Nog wat gerammel, waarna de stilte wederkeerde. Door het slaperige hoofd even logisch laten nadenken, bedacht ik dat het hoogstwaarschijnlijk de werkmannen waren die hun verfopdracht kwamen afwerken. Toen ik anderhalf uur later mijn kamerdeur voorzichtig opendeed, een blik in de gang, keuken en andere kamers wierp, was er niemand te bespeuren. Oef.
Op het programma van vandaag stond allereerst een bezoekje aan de universiteitscampus: het international office voor het invullen van de papieren voor mijn verblijfsvergunning en het accomodation office omtrent de problemen met mijn kot.
Aangezien de campus zich zo’n 4 km van mijn kot bevindt (mijn kot is gelegen net tussen het centrum van Odense (op zo’n 2 km) en de universiteitscampus ), kwam mijn trouwe ros, mijn Belgische rijwiel dat whole the way from Belgium werd meegenomen, reeds goed van pas. Nu nog een fiets voor Mattia om mee te rijden. We vonden op kot ook ergens een fietssleutel, vergezeld van een briefje van een student om te zeggen dat we zijn fiets mochten gebruiken. Helaas hadden we geen geluk en paste het sleuteltje op geen van de fietsen op het koertje. Daar vonden we wel een andere oude, gammele (‘gammel’ is trouwens ook het Deense woord voor oud) fiets die niet op slot was, maar waarvan de banden totaal plat stonden. Gelukkig is Sara voorzienend en brengt ze een fietspomp mee! Rijden met die fiets bleek echter een hels karwei, aangezien weer en wind gedurende onbepaalde tijd hun invloed hadden kunnen uitoefenen… Gelukkig heeft Denemarken een uitstekende fietspadenvoorziening!
We kwamen na een dik kwartier echter veilig en wel aan op de campus. Deze campus bestaat eigenlijk uit één groot gebouw waarin zowat alle faculteiten gevestigd zijn (behalve de ingenieurs: de doen speciaal en hebben nog een apart gebouw) en is véél gezelliger dan onze (lelijke) Heverleese campus. Er zijn bv. heel veel plaatsen waar je in zeteltjes met elkaar kan zitten praten en werken. Er rijden trouwens elektrische wagentjes in rond! Ik ben wel benieuwd hoe het er hier uit gaat zien wanneer alle studenten er zijn.
In het international office bleek dat ik de foute aanvraagpapieren voor mijn residence permit had afgedrukt en dat ik helemaal niets door hen moest laten invullen. Ze waren zo vriendelijk om de juiste aanvraagpapieren af te drukken en de nodige kopietjes te nemen van mijn identiteitskaart en enrolement letter.
Vervolgens zette ik mijn tocht verder naar het accomodation office, gewapend met een lijst mankementen van het kot en een fototoestel met bewijsmateriaal. De universiteit is niet, zoals bij ons, eigenaar van een hele hoop residenties, maar treedt enkel op als dienst of tussenpersoon voor het zoeken naar koten bij privé-eigenaars. De man van het accomodation office stond bijgevolg wat meer aan mijn kant, belde meteen de landlord en regelde voor mij een afspraak met die man nog diezelfde dag. Oké, dat was dat.
Na een tussenstop op kot om te eten, moest ik op zoek naar de Statsforvaltningen Syddanmark om de aanvraagpapieren voor mijn residence permit binnen te brengen. Pas wanneer ik mijn residence permit heb, kan ik een CPR-nummer aanvragen. Dit heb je blijkbaar nodig voor zowat alles: een treinabonnement, examens afleggen, een bibliotheekkaart, … en aangezien het ongeveer twee weken kan duren voor je residence permit klaar is, wou ik deze zo snel mogelijk aanvragen. Ik wil me immers zo snel mogelijk inwerken in het Deens leven!
Ik had echter enkel het adres van die dienst en het grondig uitpluizen van de stadskaart, bracht geen raad. Aangezien het internet nog niet werkte om mappy te raadplegen en ook de Duitstalige werkmannen, die ondertussen aangekomen waren op kot, geen idee hadden van waar de straat gelegen was, belde ik maar even aan bij mijn onderburen. Een man van weinig woorden en weinig glimlach, hoewel vriendelijk en behulpzaam, kon uiteindelijk de plaats aanduiden op de kaart. Hij vertelde me ook dat hij eigenaar was van het gebouw (maar niet de verhuurder van de koten) en dat er “a lot of house rules” gelden, dus dat ik binnenkort nog eens moet langsgaan.
Het fietstochtje van pakweg 6 km naar de Statsforvaltningen Syddanmark verliep vlekkenloos (maar niet regenloos) en deed me ook al eens kennis maken met de Odensese winkelstraat (die gelukkig verkeersvrij is).
Even na aankomst op kot stond de landlord aan de deur. Hij begroette me vriendelijk, had oor voor de mankementen en stelde voor om een maand huur te laten vallen. Wanneer ik echter begon over de kameroppervlaktes die helemaal niet klopten en het feit dat een kamer op een jaar klaarblijkelijk 1 m² gegroeid was, stond hij wat te schuifelen zonder een echte uitleg te kunnen geven en stelde me opeens voor om in een ander gebouw een kamer voor me te zoeken. We vermoeden dat er toch iets niet helemaal legaal is, maar ik heb eigenlijk echt geen zin om nog naar ergens anders te verhuizen… Na nog wat gediscussieer over de kleine kamer en de prijs, droop hij af. Misschien kan ik met een van de andere studenten op kot wel iets regelen zodat ik niet meer hoef te verhuizen naar de kleinere kamer, maar als dat niet lukt, tant pis. Ik ga er echt niet zo’n probleem van maken. Het belangrijkste is niet de grootte van de kamer of het uitzicht uit het raam, maar wat je met die kamer doet! Optimisme!
De rest van de dag werd gevuld met nog een kleine stadswandeling met mijn 3 gezellen, een ijsje in de Mc Donalds en een kooksessie op kot. Vervolgens maakte SuperMattia het internet (hij plugde één kabel in die de landlord was vergeten en voila) en toen was er internet! En ziedaar, toen verscheen mijn blog! Als dagafsluiter dronken we de gevonden fles wijn nog leeg van de vorige dag, waarna het hoog tijd was om te gaan slapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten